تعارض درسازمان ها و گروه های کاری

تعارض در سازمان ها و گروه های کاری

در حالی که رقابت به یک وضعیت برانگیزنده دلالت دارد، تعارض برای توصیف آن رقابت جویی افراد یا گروه های کاری علنی و آشکار می شود مورد استفاده قرار می گیرد. تعارض رفتاری است که توسط فردی یا گروهی عملاً چنان طراحی شده است که مانع رسیدن افراد یا گروه های دیگر به هدف باشد. برای تعارض در بین اعضا یک سازمان مثال های روشنی وجود دارد، مانند اینکه کدامیک از دو مأمور توزیع باید رانندگی کامیون تازه شرکت را به عهده داشته باشند، یا بحث های داغ و پر حرارت نمایندگان مدیریت و اتحادیه کارگری درباره یک قرارداد جدید، یا رقابت دو متقاضی برای یک شغل واحد. عنصر اصلی در تعریف تعارض این است که هر دو طرف تعارض از اهداف سازش ناپذیری برخوردارند. بنابراین، هر دو مأمور توزیع نمی توانند یک کامیون را به طور مشترک برانند، اتحادیه نمی تواند به اهداف خود برسد مگر اینکه مدیریت بخواهد کمی از اهداف خود کوتاه بیاید، و دو فرد نمی توانند یک شغل را باهم داشته باشند. از آنجایی که در موارد حاد تعارض می تواند به انواع رفتارهای منفی مانند فریاد زدن، اهانت کردن و پرخاشگری عملی منجر گردد، و شاید به این علت که اکثراً در این نوع تعارض ها بلاخره یک نفر «بازنده» است، این اعتقاد به وجود آمده که تعارض بد است. با وصف این، چنین حکمی ضرورتاً نمی تواند درست باشد. تعارض یک فرایند طبیعی است که در تمام گروه های کاری و سازمانی رخ می دهد. تعارض می تواند نتایج منفی و ویرانگری در بر داشته باشد اما در عین حال می تواند سازنده بوده برای گروه های کاری و سازمان ها نتایج مثبتی هم به بار آرود. به طور کلی، تنها راه مطمئن بودن از بدی یا خوبی تعارض محک زدن این مسأله است که آیا تعارض برای گروه کاری یا سازمان به مثابه یک کل به نتایج مثبت منجر شده است یا منفی. با وجود اینکه نتایج تعارض بسیار مهم است اما اول باید سطح متفاوت تعارضی را که در سازمان ها رخ می دهد و منابع بالقوه آن ها را مورد بررسی قرار داد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*