خود را از پیش بازنده ندانید

خود را از پیش بازنده ندانید

ما تصمیماتی می‌گیریم که بعضی از آن‌ها بسیار مهم هستند. بهترین تصمیمات، با توجه به اطلاعات در دسترس، گرفته می‌شود. اما بعد از آن چه؟ احساس رضایت شما از تصمیمی که گرفته‌اید نه فقط به نتیجه‌ی به دست آمده، بلکه به مدت زمان صرف شده جهت دست‌یابی به آن بستگی دارد. چه اتفاقی می‌افتد اگر من این شغل را به دست آورم؟ سوالاتی از این نوع شما را به دنیای نامعلومی می‌برد که هیچ چیز در آن مطمئن نیست و جواب هر یک از سؤالات نیز بر مبنای حدس و گمان خواهد بود. این طرز تفکر شما را به سوی یک سری از «چه ممکن است بشود» می‌کشاند که جواب معینی هم ندارد. حداقل هزینه‌ی وقت‌گذاری برای این افکار غیر واقعی در زندگی، تردید در تصمیم‌گیری در اول کار است؛ سؤالاتی نظیر «چه می‌شد اگر» به شکل پایان‌ناپذیری ما را فریب می‌دهد و مرتباً در حال حدس و گمان خواهیم بود که چه چیزی تغییر می‌کند.

آدم هایی که بیشتر وقتشان را صرف فکر کردن در مورد توانایی‌هایشان می‌کنند و با این که اگرتصمیم دیگری می‌گرفتم چه می‌شد ۴۶ درصد کمتر از آدم هایی که وقت زیادی را برای این گونه افکار هزینه نمی‌کنند از شغل خود احساس رضایت می‌کنند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

− 3 = 7

مشاوره رایگان