خطا در نظام های انسان- ماشین

خطا در نظام های انسان- ماشین

بسیاری از پیشرفت ها در نظام های انسان-ماشین نتیجه تحقیقات انجام گرفته درباره خطاهای منظم و تکراری بوده است که در سیستم های خاص اتفاق می افتد. یک طبقه بندی ساده چهار نوع خطا را مورد بررسی قرار می دهد که می تواند بر مبنای کل نظام انسان –ماشین مورد مطالعه قرار گیرد.

  • خطای سهوی- قصور در انجام کاری.
  • خطای راه اندازی- اجرای نادرست عمل.
  • خطای تسلسلی-اجرای یک عمل یا مرحله ای از آن بدون رعایت نظم.
  • خطای زمانبندی- انجام عمل به صورت بسیار تند یا بسیار کند.

اساساً برای برخورد با خطاهای انسانی که بطور اجتناب ناپذیری در محیط کار رخ می دهد دو راه وجود دارد. اول رویکرد پرسنلی است که مستلزم انتخاب تنها آن کارکنانی است که مهارت ها و توانایی های آنها با عملکرد ماشین و وسایلی که برای انجام کار لازم است متناسب باشد، و یا تدوین آنچنان برنامه های کارآموزی است که به کارگران آموزش دهد که چگونه کاری با ایمنی انجام دهند که در آن خطا به حداقل برسد. دومین رویکرد، که با احتمال بیشتر توسط روان شناسان عوامل انسانی مورد استفاده قرار می گیرد، رویکرد طراحی می باشد. این رویکرد به طراحی تجهیزات، طراحی شیوه ها و طراحی محیط کار به منظور کاهش احتمال خطا یا پیامدهای آنها در صورت وقوع اهمیت می دهد. این رویکرد باید به ایجاد نظام های انسان –ماشین ایمن کارآمد کمک کند. متاسفانه طراحی ضعیف در نظام انسان- ماشین معمولاً تا زمانی که یک حادثه ناشی از کار یا خرابی جدی در نظام بوجود نیامده است آشکار نمی شود. دو رویکرد فوق می توانند با هم اجرا شوند. به این معنا که بعضی از طراحی های ضعیف در تجهیزات و ماشین آلات می توان با آموزش کارگران و آگاه ساختن آنها از این نقاط ضعف و تلاش برای جبران آنها غلبه کرد. با وصف این به بعضی از نقاط ضعف طراحی در نظام ماشین نمی توان با کارآموزی غلبه کرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 87 = 94

مشاوره رایگان