شناسایی و بررسی ارزیابی انتصاب و ارتقای شغلی کارکنان سازمان

شناسایی و بررسی ارزیابی انتصاب و ارتقای شغلی کارکنان سازمان

یکی از ابزارهای اصلی در مدیریت امروز که تاکید فراوانی بر جایگاه و اهمیت آن شده است، منابع انسانی می باشد. منابع انسانی ارزشمندترین منابع سازمان محسوب می‌شوند که با تلاش و کوشش و ایجاد هماهنگی و بکارگیری دیگر اجزا سازمان، اهداف سازمانی را تحقق می‌بخشد. این منابع دارای توانائیها و قابلیت‌های بالقوه ای هستند که در محیط سازمانی به فعل تبدیل می‌شود. دستیابی به این مهم نیازمند درک و شناخت کامل انسان‌ها و فراهم کردن شرایط مناسب برای کار وتلاش است. منابع انسانی توانمند و با انگیزه، منبع موثق و قابل اعتمادی جهت رشد در سازمان‌ها محسوب می‌شوند. به همین خاطر، برنامه‌های زیادی صرف انگیزه بخشی و روحیه کارکنان می شود. یکی از روش‌ها و ابزارهایی که نقش موثری در بهبود انگیزه کارکنان دارد، انتصاب و ارتقای شغلی است به نحوی که میل به پیشرفت و تمایل برای تصدی سمت‌های بالاتر را یکی از مهمترین اهداف شغلی کارکنان دانست. ترفیعات(یا همان پیشرفت و ارتقا) به افزایش حقوق و دستمزد و یا سمت سازمانی اشاره می کند. معمولاً ترفیعات باعث افزایش دامنه مسئولیت‌های فرد می شود و حوزه اختیاراتی وی نیز افزایش می یابد؛ در نتیجه فرایند تصمیم‌گیری برای فرد آسان‌تر می‌گردد. معمولاً چنین شرایطی به افزایش روحیه فرد و سطح رضایت او منجر خواهد شد؛ اگر در چنین شرایطی کارکنان، نظام ارتقای شغلی و انتصاب را عادلانه درک کنند، نقش موثری در بهبود انگیزه آنها خواهد داشت. اما اگر، این نظام را ناعادلانه بدانند، مطمئنا تاثیرات منفی زیادی بر عملکرد و انگیزه آنها خواهد داشت. بنابراین، سوال مهم و اساسی که مطرح می شود این است که چه معیارها و شاخص هایی برای ارزیابی ارتقا و انتصاب وجود دارد؟ و چگونه می توان این نظام ارتقا و انتصاب را بهبود بخشید ؟ آیا رابطه معناداری میان شرایط تحصیلی افراد و  ادراک کارکنان از شایستگی از ارتقا و انتصاب، همچنین میان تجربه کاری و عملکرد موفق افراد وادراک کارکنان از شایستگی از ارتقا و انتصاب، وجود دارد؟ و در نهایت سوال نهایی این است که تا چه حد میان ارزیابی صحیح نامزدها و  ادراک کارکنان از شایستگی از ارتقا و انتصاب، رابطه معنا داری وجود دارد؟ نتایج پژوهش ها نشان می دهد که عملکرد موفق را می توان یکی از پیش شرط های ارتقا و انتصاب در نظر گرفت. عملکرد موفق به واسطه سیستم های ارزیابی عملکرد قابل سنجش است که البته این سیستم ها می باید منصفانه و عادلانه باشد. همچنین تحصیلات به عنوان یک عامل موثر در انتصاب و ارتقا شناخته شده است. بنابراین کارکنان انتظار دارند که شرایط تحصیلاتی برای ارتقا افراد، به عنوان یک عامل مهم در نظر گرفته شود. ممکن است فرد با استعدادی بتواند به سرعت مراتب پیشرفت را طی کند و صلاحیت لازم برای ارتقا را داشته باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

مشاوره رایگان