ساختار سازمانی سنتی در مقابل ساختار غیر سنتی

ساختار سازمانی سنتی در مقابل ساختار غیر سنتی

سازمان های سنتی که به طور رسمی نقش اعضای خود را مشخص می کنند، دقیقاً مطابق مقررات اداره شده، کاملاً با ثبات بوده و در مقابل تغییرات مقاومت می‌کنند. مشاغل و خطوط مناصب و اقتدار در سازمان های سنتی دقیقاً تعریف شده اند. به این معنا که بسیاری ار رفتارهای کاری قانونمند بوده و در درون دستورالعمل ها و استانداردهای سازمانی قرار می گیرند.

در ساختارهای سازمانی غیرسنتی نقش های کاری و شیوه های عمل از رسمیت کمتری برخوردارند. در نتیجه این سازمان ها در مقایسه با ساختارهای سنتی در زمینه سلسله مراتب و موقعیت ها از نرمش و انعطاف بیشتری برخوردارند. به طور کلی سازمان های غیرسنتی کارکنان کمتری دارند تا ساختارهای سنتی.

ساختارهای سازمانی سنتی درآغاز قرن حاضر زمانی که پیشرفت در تکنولوژی به رشد سازمان های تولیدی و افزایش بازدهی آنها منجر شد به وجود آمدند. هرچه این سازمان های تولیدی بزرگتر و بزرگتر شدند، به خاطر هماهنگی فعالیت های متنوع تعداد فزاینده کارگران در هر سازمانی به وجود مقررات و قوانین بیشتری احساس نیاز کرد. این ساختارهای سنتی در این زمان به ایجاد سازمان های تولیدی کوچک، به شکل خانواده ای از سازمان اصلی اقدام کردند، آنچنان که امروزه بسیاری از سازمان‌های کاری مانند تولیدکنندگان عمده و سازمان‌های خدماتی مانند بانک ها، خدمات مالیات داخلی، بخش های خدمات خودروها، و تشکیلات اجرایی کالج ها و دانشگاه دارای ساختارهای سازمانی سنتی هستند. ساختارهای غیرسنتی اغلب حول پروژه یا خط تولیدی خاصی سازمان یافته و در مقابل همه سطوح یک شغل مسئول می باشند. کارکنان تولید تصاویر متحرک یک نمونه از ساختارهای غیرسنتی محسوب می شوند. سازمان های غیرسنتی معمولاً از چهار خصوصیت عمده برخوردارند که‌ عبارتند از: ۱-نرمش پذیری و انعطاف پذیری فوق العاده۲- همکاری در بین کارکنان ۳-تأکید کمتر روی موقعیت و منزلت۴-تصمیم گروهی.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*