اصول تجارت با امارات متحده عربی

اصول تجارت با امارات متحده عربی

شیخ نشین های امارات متحده عربی تا پیش از اکتشاف نفت در سال ۱۹۴۰ در شرایط اقتصادی ناپایداری به سر می‏ بردند و مهم‏ترین محل کسب درآمد آن ها از طریق صید مروارید بود. اکتشاف نفت و صدور آن به کشورهای دیگر موجب ایجاد تحول عمیق در نظام اقتصادی امارتی‏ ها گردید. ساختار کنونی اقتصاد امارات به نفت و گاز وابستگی ویژه ‏ای دارد، لیکن امیر نشین دبی به واسطه توسعه تجارت از این وابستگی مستثنی است. اقتصاد امارات تابعی از سیستم اقتصاد آزاد است که اگرچه همواره به نفت اتکاء دارد، لیکن سهم نفت در اقتصاد ملی روبه کاهش است. ایجاد کارخانجات بازسازی کشتی، فرودگاه های بین المللی، ترویج شهرک‏های اینترنتی، توسعه بانکداری و نیز مراکز تجاری بین المللی در کنار صنایع نفت و گردشگری موجب افزایش رشد اقتصادی این کشور شده است. وزارت اقتصاد و برنامه ‏ریزی امارات تحت هدایت شورای عالی فدرال این کشور، برنامه ریزی، اجرا و هماهنگی لازم در مورد سیاست تجاری این کشور را بر عهده دارد.

سرمایه‏ گذاری بزرگ دولتی در بخش‏های مختلف عمدتاً با مشارکت بنگاه ‏های خارجی و ورود فناوری‏ های پیشرفته توسط آن ها به این کشور انجام شده است. دولت امارات در طول ۳۰ سال گذشته، مبالغ زیادی از درآمدهای ناشی از صادرات نفت را برای متنوع سازی اقتصاد داخلی خود سرمایه‏ گذاری کرده است. ایجاد تنوع در عرصه‏ های اقتصادی یکی از مهم‏ترین برنامه ‏های دولت امارات به شمار می ‏آید. اماراتی‏ ها که در سال‏ های اخیر به خوبی دریافته ‏اند که نمی‏ توانند به مدت طولانی اقتصاد خود را به ذخایر نفتی وابسته سازند، تصمیم گرفتند که به‏ عنوان بستر مناسب اقتصادی و پشتوانه نزدیکی به بازارهای آسیایی نقش یک رابطه اقتصادی را در عرصه تجارت جهانی ایفا کنند؛ بطوری که این کشور توانست در سال ۲۰۰۷ میلادی بیش از ۲۵ درصد از تولید ناخالص داخلی خود، سرمایه خارجی جذب کند. با این وجود هنوز هم درآمدهای صادراتی نفت و گاز طبیعی کماکان نقش مهمی در اقتصاد این کشور ایفا می ‏کند.

دیدگاه ها بسته شده است

مشاوره رایگان