قانون توانگری

قانون توانگری

قانون خلاء یکی از قدرتمندترین قوانین توانگری است. هر چند عمل کردن به آن ایمانی جسورانه و دلاورانه می خواهد تا بتوان ثمرات کامل آن را درو کرد. هنگامی که انسانی صادقانه در راه توانگری می کوشد و تنها توانگرانه می اندیشد اما هنوز شکست می خورد، معمولاً به این دلیل است که از قانون خلاء استفاده نکرده است.

قانون خلاء در اصل چنین است: اگر در زندگیتان طالب موهبتی عظیم هستید بی درنگ خلاء بیافرینید تا بتوانید موهبت دلخواهتان را دریافت کنید! به عبارت دیگر: خود را از شر آنچه نمی خواهید خلاص کنید تا برای آنچه می خواهید جا باز کنید. معمولاً تا خودتان را از شر آنچه نمی خواهید خلاص نکنید نمی توانید دریابید که به راستی چه چیز را می خواهید.

در تجربه های زندگی در می یابید هرگاه نتوانسته اید به موهبت دلخواهتان برسید به این دلیل بوده است که می بایست چیزی را رها می کردید تا برای خواسته خود جا باز کنید. جوهرهای نو نمی توانند در جایگاه آشفته بنشینند.

هرگاه شهامت ایجاد خلاء را داشته باشید، جوهر کائنات برای پر کردن جای خالی می شتابد. این قانون شامل عرصه های معنوی و ذهنی و جسمی زندگی می شود.

بیشتر مردم از واژه ی «عفو و بخشایش» می هراسند و می پندارند که باید به کاری ناخوشایند یا نمایشی چشمگیر دست بزنند. عفو و بخشایش یعنی رها کردن آرمانها و اندیشه ها و اوضاع و شرایط کهنه، به منظور جا باز کردن برای چیز بهتر. بزرگترین فایده ی «عفو و بخشایش» این است که خلاء می آفریند و برای موهبتی تازه جا می گشاید. و راه توانگری و کامیابی شما را می گشاید.

از رها کردن اندیشه هایتان نهراسید. با رها کردن، هیچ چیز را از دست نمی دهید. در معنویت، رهایی و خلاصی هست، اما فقدان و از دست دادن نیست. رها کنید تا موهبت های خودتان و دیگران، آزادانه تر حرکت کند و به سویتان آید. رهایی، بر قدرت جاذبه موهبتها می افزاید.

راه دیگر بیدار کردن قانون خلاء، استفاده از جوهر مرئی و محسوسی است که هم اکنون در اختیار دارید، بدون اینکه به آن بچسبید یا احتکارش کنید. به این ترتیب برای جریان شتابناک توانگری تازه به سوی خویشتن راه می گشایید. البته برای حصول ثمرات نیکو باید با گرایش ذهنی معینی به آن بپردازید.

هرگاه چنین می نماید که توانگری کافی ندارید و نمی توانید از پسِ نیازهایتان برآیید یا قادر نیستید به موهبت هایی بزرگتر دست یابید، عنان وضعیت را در اختیار بگیرید؛ یعنی اندیشه ها و احساسات خود را کنترل کنید. به جای احساس درماندگی و دلسوزی به حال خود، به هر اندیشه یی که بوی فقر و تنگدستی می دهد بگویید: آرام باش، آرام و خاموش!

پس از رها کردن؛ پس از ایجاد خلاء برای توانگری تازه؛ بگذارید برود، یعنی به راستی دست از سرش بردارید و تمام توانایی خود را صرف احساس دولتمندی کنید؛ در درون و بیرونتان فضایی غنی بیافرینید؛ به جوهری که هم اکنون در اختیار دارید ظاهری شکوهمند ببخشید. هیچ گاه از فقر و تنگدستی ظاهری خود یا این که خلاء ایجاد کرده اید با احدی سخن نگویید.

وقتی خلاء ایجاد کردید و اجازه دادید آنچه را نمی خواهید برود؛ وقتی برای برآوردن نیازهایتان از موجودیِ ملموس خود به بهترین وجه استفاده کردید؛ وقتی با وجود هر مخالف امور، به غنی ترین شکل ممکن زندگی کردید؛ راههای تازه برکت و نعمت بر شما گشوده خواهد شد. داراییهای کشف نشده را در دست خود خواهید دید که قبلاً به حضورشان پی نبرده بودید. دیگر مردمان بی آن که خود بدانند بر رزق و روزی شما خواهند افزود.

همه ما می خواهیم که وضع مالی بهتری داشته باشیم. وانگهی، ثروت حق طبیعی ماست. راه به دست آوردنش نیز این است که: هرگز از بی پولی و تنگدستی سخن نگویید. در عوض، به وفور غنی جهانی و کیهانی بیندیشید که همه جا هست و همه جا یافت می شود. آنگاه بیاموزید که رها کنید؛ دست بکشید؛ هدیه بدهید؛ به این ترتیب برای چیزهایی که دعا کرده اید یا آرزومندشان هستید جا باز کنید. هنگامی که اندیشه ها و گرایشهای کهنه را دور می ریزید یا از فضای زندگی خود دور می کنید، و به جای آن اندیشه ها و آرمان های تازه توانگری و پیشرفت های نو را می نشانید، شرایط شما روز به روز بهتر می شود. و همواره خواستار چیزی بهتر هستید. این لازمه پیشرفت است.

دل و جرأت به خرج دهید و هم اکنون خلاء بیافرینید تا بتوانید آن توانگری و توفیق کاملی را که آرزو دارید و مشیت الهی شماست به زندگیتان فرا خوانید.

2 دیدگاه ها

  1. مرتضی اشک زری گفت:

    بسیار عالی.باخواندن مطالب شما حالم خیلی خوب میشه.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

مشاوره رایگان