قانون توانگری

قانون توانگری

وقتی به پیرامون خویش نگاه می‌کنیم، می‌بینیم دنیا پُر از مردمی است که هر روز برای توانگری بیشتر می‌کوشند، اما بسیاری از آن‌ها ابداً توانگر نمی‌شوند، اما چرا توانگر نمی‌شوند؟ زیرا وقتی برای توانگری می‌کوشند، به توانگری و کامیابی نمی‌اندیشند. گرایششان درست نیست. زیرا با صحبت درباره شکست و همنشینی با شکست خوردگان و افرادی که به شکست می‌اندیشند یا با انتقاد از کسانی که پله‌های ترقی را می‌پیمایند، همه کار ساعیانه‌ای را که باید برایشان توانگری بیاورد خنثی می‌کنند. آن‌ها در نمی‌یابند که پیش از تجلی ثمرات برونی توانگری باید بر مفاهیم درونی کار شود.

مفهوم واژه «کار» از نظر هر فرد متفاوت است. انسانِ صاحبِ اندیشه توانگر کار را الهی و متعال یا خلاقیتی نیکو و رضایت بخش می‌داند که با بازی و استراحت و پیرامونی هماهنگ اعتدال یافته است. شاید موافق نباشید که کار امری الهی و متعالی یا تجلی استعدادها و توانایی‌های شماست. شاید کاری که در این لحظه به آن اشتغال دارید الهی به نظر نیاید. در این صورت، به دلیلی به انجام آن سرگرمید و آن دلیل نیکوست.

آرزوی توانگری و بیان نفس به شیوه‌ای سودمند در کار، بخشی از انرژی خلاقی است که می‌کوشد در زندگیمان نمایان شود. وقتی این انرژی خلاق راه‌های خروجی درست را بیابد و گرایش‌های درست نیز در ذهن آدمی برقرار شود، انسان احساس خوشبختی و سازگاری می‌کند و کارش را الهی می‌انگارد. اما اگر انرژی خلاق راه خروجی درست را نیابد و گرایش‌های درست نیز برقرار نشود، همان انرژی خلاق به تجلی در راه‌هایی متوسط محدود می‌شود. آنگاه آدمی احساس بدبختی و ناسازگاری می‌کند و به جای این‌که کارش را موهبتی الهی ببیند لعن و نفرین می‌انگارد.

بدانید کار درست شما مستقیم پیش رویتان قرار دارد. هرگاه همه دانش و انضباط مستلزم کار کنونی خود را بیاموزید، با مجالی یا پیشنهادی تازه روبرو می‌شوید. ضمناً به خاطر بیاورید تا لحظه‌ای که کارتان دردی از کسی دوا می‌کند، کار بالا یا پایین وجود ندارد. پس مادامی که به آن سرگرمید، کارتان را به بهترین نحو انجام بدهید. وقتی به آرمان‌های گسترده می‌چسبید و هدایت می‌طلبید، این را نیز به یاد آورید که: «این نیز خواهد گذشت.»

باید بکوشید که با وجود عدم رضایت از شغل خود، به شیوه‌ای هنجار زندگی کنید و از کار کنونی خود نیز بیشترین بهره را ببرید. این به شما کمک می‌کند تا برای حصول موهبت عظیم‌تر، با نظم بیشتری کار کنید. البته هرکس که بخواهد به منتها درجه صادق باشد، گاه با دلسردی‌های شدیدی نیز مواجه خواهد شد. دلسرد شدن که نشانه رسوایی نیست. رسوایی وقتی است که بگذارید دلسردی بر شما پیروز شود و رویاهای شگفت و خیال انگیز کامیابی و پیشرفت را از ذهنتان برباید. به هنگام دلسردی، وظیفه‌تان تمرکز بر آرمان‌های برتر و کارهای رضایت بخش و دلخواهی است که انتظارتان را می‌کشد. پس برای تجربه‌های این لحظه راه حلی الهی بطلبید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

− 2 = 5

مشاوره رایگان